و امروز آغاز فصل دیگری ست . و باید که سرشار باشی از بوی بهار و عبور لحظه های پر شتاب ... فرصت ها می گذرند و تو باید بجنبی تا از این قافله جا نمانی ... می گویند وقتی مسن تر شوی عید و بهار و سال نو دیگر برایت این همه شادی به ارمغان نخواهد آورد ... و تو غمگین خواهی بود از گذر روز های عمرت و برف پیری که عجولانه روی موهایت می نشیند ... و من با خودم فکر می کنم کاش آن موقع هم باز سرشار باشم از شادی و زمزمه های خوش فصلی دیگر ...

و  اینک بوی بهار ... من به دنبال بهار خودم می گردم .  

وقتی ایستاده ای در آستانه خستگی فصلی که ته می کشد

برای پرنده ها هم دعا کن

و برای دست های ملتمس شب

که زیر چادری سیاه خفته اند .

من در کویر این روزهای شاد

دلتنگ مهربانی توام

و دلتنگ قاصدکی از تو

کاش مرا می شناختی

... اگر دلتان مي خواهد به كوير مرنجاب برويد . اول اين عكس هاي فوق العاده را از آن كوير ببينيد .

توی این روزها با تمام وجود باور آورده ام به این واقعیت که نویسندگی یکی از سخت ترین و پر استرس ترین کار های دنیاست مخصوصا در حوزه دشوار تاریخ که تو دست بسته ای و مستاصل و ناتوان در آن . مشغول باز بینی و ویرایش کتاب هستم . خودم را تا اندازه زیادی راضی می کنم اما مخاطب و منتقد را نمی دانم . حسابی خسته ولی خیلی خیلی امیدوارم به اینده ُ به موفقیت و به شادی ... آینده را بنفش می بینم نمی دانم چرا ...از دانشگاه خیلی راضی نیستم . محیط و جو خیلی خوبی ندارد . استرس و فشار هم زیاد وارد می شود . کار و ترجمه و تحقیق و خلاصه وضعیت خیلی پیچیده ای شده و تمام دلخوشی من به همین تعطیلات عید بند شده که شاید در این فرصت بتوانم بیشتر مطالعه کنم .

وقتی داستان مهرناز را توی روزنامه دیدم خیلی ذوق کردم . مثل وقتی که جایی گم شده ای و رد پای یک آشنا کیفت را کوک می کند تا بروی باقی راه را از میان مارپیچ پر سنگلاخی که هی دور و دور تر می شد و لیز می خورد لای سراب هایی پیاپی ... داستان قشنگی بود . بخوانید .

این روزها عجیب درگیر درس ها شده ام و یک سری کار های دیگر هم که شاید اسمشام کار های عقب افتاده باشد یا نوشته هایی که از انتشارات برگشت خورده و باید سر فرصت اصلاحشان کنم . خسته ام خیلی و دلم برای دریا تنگ شده است .