کاغذها و کتابچه ها را خانه تکانی می کنم. این خانه را دوست ندارم. مدت هاست گلدان گلی روی میزش نکاشته ام. دلم گرفته است. روزها اما به شادی می گذرد برایم. شادی قناعت به کم ترین ها. تمرین قشنگی ست. وقتی بیش از این نداری، قدر داشته هایت را بهتر می فهمی. مثلا لحظه ای رها شدن از غصه های روزمره. کتاب خواندن. نامه نوشتن برای یک دوست. بوسه های داغ کودکت. شادی اش. قرص چشم هایش. دفترچه نقاشی اش. این روزها آنقدر غمگین و دلتنگم که همه شادی های دور و برم را شکار می کنم انگار. آرام می گیرم. عطر تن پسرک را می فرستم تا ته ریه ها. عمیق نفس می کشم. دلخوشم به آنچه دارم. و دوباره عشق را می کاوم. عشقی را که در میان تلاطم این زندگی افسار گسیخته می رود لنگر بگیرد،  باز به دریای طوفانی دلم فرا می خوانم. زمزمه می کنم شادی هایم را. و عشق را به ضیافت این شادمانی ها می آورم. دفترچه های شعرم را می گردم. خاکش را می تکانم. آن وقت ها گاهی برای بهزاد شعر می سرودم. فقط به نیت او. امروز که چشمم به شعر ها خورد چیزی توی قلبم فشرده شد. نمی دانم چند وقت است که چیزکی برای هم ننوشته ایم. انگار زندگی می تاراندمان. دلت را گرد و غبار این روزمرگی های تلخ گرفته است. شاید بد نباشد با گوشه آستینت گرد و غبار دلت را بگیری و باز چشم هایت را هم بگذاری و در سیاهی پلک های بسته ات یاد یک روز بارانی کنی روزی پر از بوی خاک و بهار نارنج. من اما فکر می کنم با آمدن بهار می شود دل ها را هم تکاند. سرخوش بود و سرمست. این شعر را هشت سال پیش برای کسی که بهترین دوستم بوده و هست سروده ام. به یاد آن روز ها و به امید فرداهایی بهتر از امروز بر این شعر بوسه می زنم و روایتش می کنم:
من اینجا / تا آخرین فریاد های مانده در گلو / خسته ام / آری، آری من در آغوش هرچه نیست و کاش بود/ دست و پا بر هم ساییده / دست و پا بسته ام / بیا، بیا ایتنها دستان استخوانی سترگ / که من / در هرم نقره داغ هر چه غم، شکسته ام / من اینجا / از آنچه تو دوست می داری / خنده هایی از ته دل / افسوس گسسته ام / و می دانم غم / پیکره کاغذی ام را خواهد درید / خوب من / دیگر از ترس از هم گسیختن هم رسته ام / اما تو غمگین مشو / که گرچه غم برای من بس است / نگاه تو باز در غم زیباست / زیبا اما ... / گفتم خوب من خسته ام ...
مطمئنم که زندگی بهتر از هر روز خواهد شد.

این روزها حین مطالعات پراکنده ای که دارم بیش از گذشته که با دقت امروزی به مطالعه نمی پرداختم به این واقعیت دست پیدا کرده ام که خواندن هر اثری ولو از جمله مآخذ نه چندان مطرح می تواند روزنه های تازه ای از تحقیق و نگرش های جدیدی نسبت به تاریخ در ذهنم بگشاید . خواندن کتاب دین و مذهب در عصر صفوی نوشته مریم میراحمدی مهر تایید دوباره ای بر این انگاره بود . کتاب را در مجموع نوشتار خلاصه دیدم که در عین ایجاز و اشکالاتی که دارد دربردارنده نکات مثبت فراوانی هم هست که ارزش آن را دو چندان می کند از جمله دو نکته ای ست که میراحمدی در این کتاب درباره نقطویه و اهمیت آن در معادلات سیاسی روزگار صفویه روایت می کند که به نتیجه گیری های جالب توجهی درباره ساخت و بافت فرهنگی این دوره تاریخی خواهد انجامید از جمله او دو عاملی که قدرت و محبوبیت قزلباشان را کاهش داد شامل این موارد می داند و به تصریح نقطویه را در این روند موثر ارزیابی می کند و در نتیجه تصویر روشن تری از این تحرک فکری در برابر مخاطب خود ترسیم می کند : ورود عده زیادی از گرجی های جنگ های گرجستان / نضج گرفتن نقطویان که به مبارزه با ترکان سران قزلباش وابستگان دربار و روحانیون تندرو برخاستند (ص 53)
چرایی توجه به آرمانشهر: اینکه برخی از محققان نقطویه را از عوامل کاهش قدرت قزلباش می دانند موید رویکرد انقلابی آنهاست و بر این اساس ایده های آرمان گرایانه آنها را می توان ذیل آنچه کارل مانهایم در تعریف آرمانشهر روایت می کند گنجانید . (درباره این رویکرد می کوشم در ژست های بعدی به تفصیل بیشتری بنویسم )

نکته دیگری که میراحمدی در اهمیت نقطویه در کتاب خود پرورانده است اهمیت نقطویان در بررسی حیات شعری این روزگار است . به گفتار زیر دقت کنید : 

 علل انحطاط شعر : 1-شاهان صفوی با افکار و عقاید صوفیانه به مبارزه برخاستند و این موضوع باعث شد که یکی از منابع الهام بخش شاعران از گسترش باز ماند 2-کمبود آزادی سیاسی برای مردم به ویژه شاعران جهت ابراز گرایش های مذهبی شان مانند گرایش به نقطویان که باعث می شد هنرمندان نتوانند آنچه را می پسندند آزادانه در اشعار خود مطرح کنند . 3-تعصب برخی از عناصر مذهبی دربار صفوی به ویژه در اواخر این سلسله که از عوامل موثر در رکود ادبی عصر صفوی است به طوری که نگهداری مثنوری مولوی در خانه با خطر دائمی همراه بود .

چنان که پیداست میراحمدی برخلاف دیگر محققان هم طراز خود می کوشد نگاه جدی تری به نقطویه و نقش آن در مناسبات حیات اجتماعی - سیاسی عصر صفویه داشته باشد و بررسی انها را تنها به یک میان تیتر کوتاه و بریده از متن و بطن حاکمیت صفویه و ساختار های فرهنگی برخاسته از آن نسازد .

پی نوشت : امروز بیشتر از همیشه برای کارن کوچولو کتاب خواندم و بیشتر از همیشه سعی کردم که با گفتن یک قصه من درآوردی بخوابانمش . قصه کبوتر سفید که وقتی فی البداهه تعریفش می کردم خودم هم دلم گرفت . دلم می خواهد در آینده ای نزدیک خودش قصه گو شود به یاد روزهایی که توی دلم بود و دوست داشتم اسمش را بگذارم نویسا به معنای نویسنده که شاید به این انگیزه دستی به قلم ببرد . حالا فقط خوشبختی و موفقیتش را می خواهم چه نویسنده باشد و چه نباشد ...