این مصاحبه من با سایت خبرگزاری کتاب ایران درباره دوره صفویه است به انگیزه چاپ کتاب تازه ام . فرصتی اگر دست داد آن را بخوانید .

این هم معرفی کتاب ملودی های نافرجام در همان سایت .

مدت هاست کار روزنامه نگاری برای من به حاشیه ای در زندگی ام بدل شده است . دلیلش هم روشن است . روزنامه هایی که با آنها کار می کردم تعطیل شدند یا وضعیت را آنقدر کسل کننده دیدم که امیدواری زیادی برای نوشتن در من باقی نماند . اما این مطلب در همین چند روز گذشته از من در روزنامه اعتماد ملی چاپ شد :

 سفرنامه نگاشته‌شده از سوي سولتيكف از جمله سفرنامه‌هاي نسبتا روشن و رسايي شمرده مي‌شود كه نويسنده آن كوشيده است تصويري واقعي از ايران روزگار فتحعلي‌شاه حتي در مرز‌هاي دور افتاده و مناطق دور از مركز ترسيم كند. سفرنامه سولتيكف با يك پس‌زمينه رمانتيك و غم‌زده همراه است. انگيزه سفر سولتيكف، اين نقاش زبردست روسي، به سرزمين ايران تصورات اغراق‌آميزي است كه او از ايران در مدار ذهن خود مي‌پروراند. طنين صداي اسبان كارواني از ايران كه حامل هدايايي براي امپراتور روس بوده‌اند انگيزه بخش سولتيكف براي سفر به ايران است. او نخستين تابلوي رويايي خويش را از ايران ذهني با الهام از همين منظره شكوهمند به تصوير درمي‌آورد، تصويري كه در مواجهه با ايران واقعي رنگ مي‌بازد و كم‌كم محو مي‌شود و همين امر بر بار تراژيك و نوميدانه سفرنامه سولتيكف مي‌افزايد و به تكرار اين عبارت در سفرنامه وي دامن مي‌زند: <نوميدي من بسيار شديد بود ولي بيش از آن اضطرابي بود كه در فكرم افتاد.

ادامه را در سایت روزنامه بخوانید .

۱-بوی پاییز را حس می کنم . حالا دیگر نور خورشید هم اریب می تابد . لیمویی رنگ . محزون . اما دوست داشتنی . امروز بعد از نماز وقتی دیدم کارن با دست های کوچولوی گشاده نگاهم می کند و می خواهد بغلش بگیرم شادی ملسی زیر دندانم آمد . انگار برای اولین بار بود که بغلش می گرفتم و به تنم می فشردمش . تن کوچولوی لطیفش عطری می داد بهتر از عطر هر روزه اش . چیزی توی دلم بال و پر می زد . به گمانم عشق . کوچولوی معصوم و نازنین ! من عاشق تو شدم . لبخند  ملیحی می زد و برای لحظاتی واقعا یکی شدیم . مثل همه آن نه ماه رمانتیک و قشنگی که منتظر دیدنش بودم . مثل آن اولین باری که دیدمش و هی صدایش کردم : " کوچولو ... قشنگ ... " همان حس شیرین و شاد دوباره شکفت . وصف ناشدنی بود . هنوز هم از طعم دلچسبش لبریزم . فکر می کنم در طول عمر با هم بودنمان فراوان از این تجربه ها با هم داشته باشیم و این بشارت امید بخش بهترین ارمغانی ست که گذر شتابان زمان برایم دارد ...
۲-دیروز روز خوبی بود . بالاخره موفق شدم طرح اولیه فصل نظری کار پایان نامه را پیاده کنم . آن هم نه روی صفحه ورد که روی کاعذ . چون جایی مهمان بودیم و کارن خوب خوابید و من هم از فرصت استفاده کردم و با دو سه کتابی که همراه داشتم تا توانستم نوشتم . حالا باید کار را سر و سامان بدهم و منتقلش کنم روی صفحه کامپیوتر . کار سختی نیست . لالاقل چندان نیاز به تمرکز ندارد و وقت های بیداری کارن هم مثلا وقتی روی روروئکش نشسته و بازی می کند هم می توانم کار تایپ را انجام دهم . از این که کارن کوچولوی معصوم و خوش قلب من هم در جریان کار نوشتن مقاله ها و رساله درسی همراهی ام می کند بی نهایت خوشحالم .
۳-مطالعه درباره آرمانشهر مطالعه جالبی بود . و ارتباط دادن آن با موضوع هزاره باوری بیشتر برای من جذابش کرده بود . راستش گاهی فکر می کنم همه ما آدم ها در فراز و نشیب روزمرگی ها حتی دنبال ارمانشهر خودمان می گردیم . و آرمانشهر هر کدام ما عطر و بوی خاصی دارد ...
۴-صدای مهربان رعد و برق های عصر گاهی را می شنوید ؟ من که مست می شوم . ولو اینکه هوا آفتابی باشد و فقط دو سه تکه ابر اسفنجی آن دور ها در هم تنیده باشند . کارن را بغل می گیرم و می رویم پشت پنجره و آسمان غمگین پاییزی را نگاه می کنیم . تمام طول روز هم نگاه کارن به نوری ست که از پنجره های قدی اتاق پذیرایی جایی که معمولا با هم روز را در آن می گذرانیم تو می زند . پسرک نازنینم عاشق درختان و پرنده ها و عطر میوه های کاج است . بیرون که می برمش با دست برگ ها را لمس می کند و لبخند می زند ...
۵-گاهی لذت های زندگی خیلی کوچک می شوند و همین زندگی را قشنگ تر می کند ... امروز بعد از شستن ظرف ها وقتی یک لیوان آب از آب شیر سر کشیدم همه وجودم پر از لذت شد . لذتی که مرا بی هوا به یاد عصر باران زده ای انداخت که هفته پیش داشتیم . من و بهزاد با هم ... بی هراس از باد و باران و گرد و خاکی که بلند شده بود میان کوچه ها قدم می زدیم . دست های گرمش روی شانه ام بود . مثل آن وقت ها پربودم از عشق ... این لذت های جاودانه را دوست دارم ...
۶-راستی یک خبر : خواندن داستان های الفی را خیلی جدی برای کارن شروع کرده ام . کارتن الفی را آن وقت ها هم خیلی دوست داشتم . ماجراهای جالب پسرکی که در مسیر آموختن و کشف دنیاست . کارن کوچولو کم کم دارد در علاقه نشان دادن به داستان های منثور پیشرفت بیشتری می کند . امروز حتی کمی برایش دعای صحیفه خواندم . مشغول جغجغه کوچولویش بود اما فکر می کنم آهنگ صدا را دوست داشت . دلم می خواهد یک بغل کتاب تازه برایش بخرم و بخوانم ...

۷-توی دلم پراز حرف است اما صدای نرم و مخملی کارن می آید . بیدار شده و دارد با خودش درد دل می کند .نمی دانم در کشف آرام این زندگی به چیز غم انگیزی هم رسیده است ؟